Afbeelding

70000855_2941101869249794_9007431990428827648_o

Oormerk

Ik ontmoette haar bij de vergadering waarin ik werd voorgesteld als nieuw lid van de commissie. Alles aan haar was imposant. Ze was misschien wel 1.90 lang en ze droeg strak zittende donkere kleding waarin haar enorme vormen duidelijk zichtbaar waren. Met haar zwarte haar en koele blauwe ogen maakte ze op het eerste gezicht een afstandelijke indruk. Ze had grote rechte tanden op één van haar hoektanden na, die een slag gedraaid leek en waar ze een klein diamantje in droeg. Ik moest opletten dat ik niet de hele tijd naar die dissonant keek als ze het woord tot mij richtte. Als ze sprak deed ze dat hard en nadrukkelijk en beperkte ze zich tot de hoofdzaken. Ze heette Brigitte en was de commissie voorzitter.

Deze commissie moest een verkoopdirecteur benoemen om een hele nieuwe lijn gadgets in de markt te zetten. Ik was bij dat groepje gevraagd omdat er plotseling een lid was afgehaakt. Een raar verhaal; de man had van de ene op de andere dag alles uit zijn handen laten vallen en was halsoverkop naar Zuid- Amerika vertrokken. Hij had alleen nog een warrig mailtje gestuurd dat hij de verharding in het zakelijk contact niet langer meer aankon. De mail was doorspekt met overdreven termen als roofdier mentaliteit, kadaverdiscipline en collegiaal kannibalisme.  Brigitte besteedde er kort aandacht aan in die eerste vergadering. Ze maakte er een vilein grapje bij, over eten of gegeten worden, en stelde toen mij voor aan de rest van de commissieleden.

Ergens kon ik mijn vertrokken voorganger wel begrijpen. Hij had, vermoed ik, te lang mee proberen te doen in de macho cultuur die in de sales wereld nog steeds gebruikelijk is. Het ging sinds de midden jaren negentig ook hard tegen hard. Ik zelf had al lang geleden de weg van de tact en inlevingsvermogen gekozen in plaats van maar door te duwen en te drammen met nep argumenten. Het is een subtiele manier; je hebt er een bepaalde gevoeligheid voor nodig. De inlevingsstrategie, zoals ik mijn stijl noem, waarmee ik zakelijk succes had kwam mij trouwens ook privé goed van pas. Met name met de vele avontuurtjes die ik altijd had en wat het zakenleven zo ontzettend leuk maakt. Ik wist al decennia voor dat hele Me too gebeuren dat charme veel beter werkt dan dat lompe machogedoe. En ik versta de kunst van het kleine gebaar en het flirten op de vierkante millimeter als geen ander.

Er was dus eigenlijk meteen een duidelijke  klik tussen mij en Brigitte. Tijdens het doornemen van de kandidaat profielen merkte ik dat haar ogen opvallend lang op mij bleven rusten. Ik zie er nog goed uit voor mijn vijfenveertig al moet ik daar wel steeds meer voor doen. Drie keer per week ben ik in de sportschool te vinden en ik eet gezond. Toen ik voorstelde dat de verkoop directeur een vrouw zou moeten worden glimlachte Brigitte haar indrukwekkende gebit bloot. Uiteraard verzuimde ik niet om er fijntjes bij te zeggen dat het vanzelfsprekend om kwaliteit en capaciteit ging. Toen ze even later rond de tafel met commissieleden schuifelde voelde ik haar hand even op mijn schouder. Het was een onverwacht krachtige aanraking; ik was er gewoon even van slag van. Ik vond het  trouwens wel een beetje vreemd dat de mannen die al langer in de commissie zaten dan ik wat afstand van haar leken te houden. Er was niemand die haar erg naar de mond praatte of  een beetje met haar probeerde te flirten . Waarschijnlijk waren ze een beetje bang voor haar; ze was namelijk echt enorm.

Natuurlijk probeerden de commissieleden elkaar onderling wel vliegen af te vangen. Het is de gebruikelijke competitie tussen mannen in de commercie, het zit in hun aard. Mijn grapjes waren dan misschien wel een beetje ouderwets maar Brigitte vond ze meestal heel leuk. Ik voelde me geweldig door haar aandacht. Na de tweede vergadering vroeg ze of ik nog even wilde blijven omdat ze iets wilde weten over de soft marketing variant waar ik het over gehad had.  We spraken wat over het bereiken van doelen en ze luisterde aandachtig naar me. Ze hing niet alleen aan mijn lippen, in feite was haar hele lichaam was op mij gericht. Ik voelde me ontzettend opgewonden. Ik vroeg of ze misschien nog wat met mij wilde drinken in de trendy bar om de hoek van het kantoor.

Ik koos een stil hoekje van het grand café om met Brigitte te gaan zitten. We bestelden champagne. Al snel pakte ik haar hand en bekende ik dat ik zo onder de indruk van haar was. Ze zuchtte diep. Toen greep ze me plotseling bij mijn arm, trok me naar haar toe en kuste mij vurig op mijn mond. Zij dicteerde met haar krachtige tong de intensiteit van het zoenen. De hand die ik op haar knie legde duwde ze tussen haar dijen en ze kneep het bloed er bijna uit. Ze was meer dan gulzig.  Toen ik voorstelde om haar naar huis te brengen stond ze meteen op. Ze sleurde mij achter haar aan naar haar appartement. Ik wilde de deur  voor haar open houden en haar jas aannemen maar ze was niet te houden. Ze had haar enorme hand al in mijn broek en trok me hardhandig naar haar slaapkamer.

Ze trok de kleren van mijn lijf. Ze wist precies wat ze wilde en ze wilde het snel.  Ze smeet mij op bed en hield mijn armen klem op mijn rug. Dat deed ze kennelijk met één hand want ze begon me met haar andere hand stevig te bevoelen en knijpen. Ik probeerde me goed te houden maar al snel  gilde ik het uit. Van angst en pijn natuurlijk maar eerlijk gezegd wond het mij ook enorm op. Het voelde alsof ze de spieren van mijn botten probeerde te scheuren.
‘Wat nou met dat softe gelul over marketing?’ beet ze me toe.
Ik was niet in staat om antwoord te geven. Ze kneep nu hard mijn billen.
‘Je denkt dat je met dat geslijm van je heel wat ben hé?’ zei ze.
Ze draaide me nu in een vloeiende beweging op mijn rug. Ik zag haar strenge gezicht. Ze begon zich nu pas uit te kleden wat mij de tijd gaf even bij te komen. Wat een fantastisch lichaam kwam er tevoorschijn! Toen ze helemaal naakt was besprong ze me. Ik was doodsbang. Ik wilde het uitschreeuwen maar ze hield met haar handen mijn mond dicht. Ze verpletterde me. Ze bereed mij met haar enorme lichaam.  Het was overweldigend, alles deed pijn maar het was ook super lekker. Ik was wel bang dat ik buiten westen zou raken want het koste mij heel veel moeite om adem te halen. Opeens stopte ze met stoten en streelde ze even mijn gezicht.
‘Kies je voor mij?’ vroeg ze streng. Ze zat nog steeds bovenop mij en wachtte op mijn antwoord.
‘Wat bedoel je?’ zei ik. Ik probeerde te glimlachen.
‘Kies je voor mij?’ vroeg ze weer. Ze begon nu weer langzaam te bewegen.
Ze herhaalde de vraag in het ritme van het neuken. Steeds sneller.
‘Kies je voor mij?’ ‘Kies je voor mij?’ ‘Kies je voor mij?’ hijgde ze dwingend.
Ik wist niet wat Brigitte bedoelde maar ik wist dat ik ja moest zeggen omdat het misschien anders mijn dood zou worden, zo heftig ging ze te keer. ’Ok, ok, ik kies je,’ zei ik daarom maar. Ik hoopte maar dat ze het niet over een relatie had want ze was natuurlijk hartstikke gek. Ze beloonde me uiteindelijk met een keihard hoogtepunt. Nog één keer liet ze zich met haar volle gewicht op mij vallen. Ze greep mijn hoofd met beide handen stevig vast en ze beet hard in mijn oorlel. Het duurde een paar seconden en het deed heel veel pijn. Toen liet ze me los, veegde mijn bloed van haar mond en verliet ze de slaapkamer.

De volgende vergadering was pas een week later en in de tussentijd had ik gelukkig niets van Brigitte gehoord. Ik probeerde zo normaal mogelijk de vergaderruimte binnen te lopen maar mijn hele lichaam deed nog steeds pijn. De andere commissieleden zagen natuurlijk hoe moeilijk ik liep en ze vroegen mij of het wel een beetje ging. Vermoedden ze iets? Toen maakte Brigitte haar entree; een wervelwind kwam binnen. Ze begon een energiek verhaal over haar missie en strategische doelen. Ze sprak hard en ze werkte in een rap tempo naar de climax van haar toespraak toe: zij wilde de directeur van die nieuwe produktgroep worden. De andere commissieleden en ik keken elkaar verrast aan. Wat een powerspeech en wat een ontknoping!

‘Voor de functie van verkoopdirecteur is iemand nodig die ergens haar tanden in kan zetten,’ zei ze triomfantelijk. ‘Kan ik dat denken jullie?’
Ik dacht aan mijn gehavende oor waar ik die ochtend pas de pleister vanaf had gehaald. Wow, dacht ik, en of ze dat kan. Ik zuchtte.
Frans, die tegenover mij aan tafel zat, begon plotseling te gillen. Hij hield zijn oorlel vast met de duim en wijsvinger van zijn ene hand en met zijn vrije hand wees hij naar de andere mannen aan tafel. Hij wees dus naar mijn collega commissarissen en ook naar mij terwijl hij maar als een waanzinnige bleef schreeuwen. En toen ineens zag ik het! Leo die naast me zat had een litteken in het oor en Gerard die daar naast zat had er ook een. En iedereen aan de overkant van de tafel zat was ook gebeten door dat goddelijke monster. Bij Henk was zelfs duidelijk de afdruk van de gedraaide hoektand te zien in zijn oorlel. Ik begon ook te joelen en in mijn handen te klappen. Wow, wat een briljante naaistreek had ze met ons uitgehaald.
‘De organisatie zoekt dus iemand die een merk zichtbaar kan maken,’ riep ze boven het enthousiaste tumult uit.
Ik was in extase. Ik stampte op de grond en klapte in mijn handen. ‘Kiezen jullie voor mij?’ gilde Brigitte. Het was echt knap dat haar stem nog boven het kabaal uitkwam.
‘We hebben een nieuwe verkoopdirecteur,’ schreeuwden we enthousiast. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt. Wat een beest was die Brigitte; maar wat een uitzonderlijk talent ook. Deze vrouw gaat tot het aller uiterste. Zij kan alles verkopen. Stralend nam ze onze ovatie in ontvangst. Ze glimlachte haar enorme gebit bloot en het diamantje in haar hoektand glom even in het licht van de design bureaulamp die boven de vergadertafel hing. Ik had nog wel uren naar haar willen kijken zoals ze daar voor ons stond. Maar ze verliet de vergaderruimte want ze moest door. Eerst verkoopdirecteur worden in ieder geval en daarna ongetwijfeld algemeen directeur. En dan? Minister van economische zaken of zelfs de eerste vrouwelijke minister president van Nederland? Ik zou er niet van op kijken. In ieder geval liet ze ons in diepe bewondering achter en in de overtuiging dat zij een wereld ging veroveren die ver boven ons bevattingsvermogen lag.

Tanja

Misschien heb je het toevallig live gezien. Anders heb je het pijnlijke fragment vast in het Journaal of een of ander showbizzprogramma voorbij zien komen. Het nog geen halve minuut durende filmpje is waanzinnig vaak herhaald en het is een enorme hit op Youtube. Voortdurend word ik aangekondigd als een verwarde man die de populaire talkshow De Wereld Draait Door op een hilarische manier verstoord. Klinkklare onzin! Ik was helemaal niet verward, integendeel. Ik wist héél goed wat ik deed.

Door geen enkel zogenaamd kwaliteitsprogramma of platte roddelrubriek is mij naar mijn motief of een reactie gevraagd. In plaats van enige verdieping of context zendt men liever het flauwe filmpje nog maar eens uit. Soms opgeleukt met irritante stampmuziek en kolderieke herhalingen of met het commentaar van een flauwe komiek. Om nog een beetje variatie in de aankondiging te krijgen noemt men mij afwisselend een gestoorde fan, een sneue stalker of een gefrustreerde aandachtzoeker. Het is diep triest dat er zo lacherig over mijn actie wordt gedaan in de media. Hopelijk ben jij niet zo oppervlakkig en lees je mijn uitleg met oprechte belangstelling.

Tania

Ok, het was misschien niet handig van me dat ik een speelgoedwapen tevoorschijn haalde terwijl ik van de tribune opstond om mij met de uitzending te bemoeien. Ik hield het felgekleurde kinderpistool in mijn linkerhand en met mijn rechterhand begon ik mijn bloesje los te knopen. Ik ben heus niet achterlijk. Het zwaaien met een pistool ligt gevoelig in Nederland en een streaker wordt ook niet bij elke publieke gelegenheid gewaardeerd. Maar het wapen was zo overduidelijk een fake ding en mijn onhandige striptease een onschuldige act dat men mij best even wat zendtijd had mogen gunnen.

Maar nee. Terwijl Matthijs van Nieuwkerk dwars door mijn betoog heen begon te praten werd ik vastgegrepen door een groepje security mensen. Ze waren met teveel; ik maakte geen enkele kans. Ik liet mij daarom bij de eerste aanraking maar theatraal vallen als een overgevoelige voetballer die bij een kansloze aanval aangetikt wordt in het zestien meter gebied. Dit is trouwens het fragment in het filmpje wat het grappigst schijnt te zijn. De bewakers pakten me vast bij mijn handen en voeten en sleepten me buiten beeld terwijl ik nog wat kernpunten van mijn verhaal probeerde te roepen.

Dat ik niet voor de uitzending, die volledig om mijn jeugdvriendin Tania draaide, werd uitgenodigd verbaasde mij eigenlijk niets. Door  zelfingenomen zaakwaarnemers,  over-assertieve bodyguards en weinig begripvolle politieagenten werd ik al jarenlang bij haar weggehouden. Ik heb Tania geschreven, gemaild en gebeld maar kreeg nooit antwoord. Bij filmpremières probeerde ik haar aan te spreken en ik postte wekenlang met een ludiek spandoek bij het hek van haar villa in L.A. maar ik kwam niet in haar buurt. Dus toen ik las dat Tania te gast zou zijn bij Dwdd om over haar Oscar nominatie te praten greep ik mijn kans. Gelukkig kon ik dus nog een plekje in het publiek regelen om contact met haar te zoeken.

Ik was ervan overtuigd dat Tania zou gieren van het lachen om mijn gewapende striptease. Eerlijk gezegd ook omdat de act zo lullig in elkaar zat. Dat deed ik namelijk met opzet. Vroeger, toen Tania nog gewoon Tanja heette en bij mij in het dorp woonde, deden we continue zulke absurde toneelstukjes. We gingen ontzettend vrij en speels met elkaar om. We waren zestien en experimenteerden volop. Het kon niet gek genoeg. Seksueel beladen machtspelletjes en hilarisch knullige onderbroekenlol wisselde elkaar in een hoog tempo af. In die tijd hebben we van elkaar leren acteren en ontstond onze passie voor film en theater.

Ik heb dus een hele belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van Tania. Neem de sleutelscene uit de film Dark lust  uit 2015 waarin Tania zich als talentvolle maar onzekere zakenvrouw in de luren laat leggen door Ryan Gosling. Haar gelaatsuitdrukking verandert langzaam van angstig in totale overgave. Dat is exact de expressie waarnaar ik haar in ons jeugdige spel zo vaak toe leidde. De prachtige omslag in haar ogen van zo’n moment ; het begon allemaal hier bij mij. Of haar rol als de wraakzuchtige advocaat in de kaskraker Long Island Blur uit 2017. Daarin zie ik regelrecht het meisje van zestien terug dat zo prachtig boos werd als ik haar erotische grenzen opzocht. Dat ze nu die lessen van toen zo schaamteloos precies in de praktijk brengt maakt mij heel trots. Het is daarom zo ontzettend teleurstellend dat niemand in mijn verhaal geïnteresseerd is. Het is erg tragisch dat ik dankzij dat stomme Dwdd filmpje wereldberoemd ben geworden en er tegelijkertijd nog steeds niemand op mij zit te wachten.

Dat ik werd onderbroken door die nare Mathijs van Nieuwkerk was ellendig genoeg. Maar dat gezicht van Tania tijdens mijn act! Haar gezicht verstarde en ze trok helemaal wit weg. Ze geneerde zich voor mij. Ik die haar eerste mentor was. Ik die het niet erg vond dat ze met een boers dialect praatte in een tijd dat dat nog helemaal niet zo cool was. Ik die haar leerde zoenen terwijl ze nog een onhandige beugel met scherpe randen in haar mond had waardoor ik mijn tong continue open haalde. Ik die haar talent al herkende toen ze net zestien jaar was. Verlegen en naïef was ze nog. Ik zag haar schoonheid en talent al door de jeugdpuistjes heen. Ik zag er al iets in toen het nog niets was; ik heb haar ontdekt.

Ik hoorde haar opgeluchte lach toen ik afgevoerd werd.  Ze lachte met Mathijs, de andere gasten en iedereen die in de studio was mee. Verschrikkelijk. Ik bleef roepen om Tania. Nu ze zo dichtbij was wilde ik die unieke kans niet voorbij laten gaan.  Dat is in alle uitzendingen ook verkeerd uitgelegd. Er werd verteld dat ik Tania uitschold en allerlei rare seksuele voorstellen deed. Natuurlijk schold ik haar niet uit; ik hou van haar. En de seksuele opmerkingen die ik maakte moet je zien in de context van mijn puberale verleden met Tania: het was relevant. Ik voelde mij vernederd door de onbeschofte behandeling die ik kreeg dus mijn toon was misschien niet erg vriendelijk. Dat is toch begrijpelijk?

Door het Dwdd debacle heb ik een omgevingsverbod gekregen. Als Tania in Nederland is mag ik niet bij haar in de buurt komen. Ik had al een inreisverbod voor de Verenigde Staten vanwege een ongemakkelijk misverstand bij de film première van Long Island Blur vorig jaar. Toch blijf ik haar benaderen. Er is volgens mij door allerlei zogenaamde experts op een gemene manier op haar ingepraat. Dat moet wel. Dat het carrière technisch niet goed zou zijn om met mij gezien te worden en dat soort onzin. Zonder mij was ze nooit zover gekomen! Het is dan toch helemaal niet zo onredelijk dat ik wil meedelen in haar succes?

Hopelijk heb je na het lezen van deze verklaring wat meer sympathie voor mij gekregen en begrijp je waarom ik de aandacht in Dwdd zocht. Misschien ben je erg nieuwsgierig geworden naar Tania’s jeugdervaringen met mij en wil je me ontmoeten. Dat is gemakkelijk te regelen, ik deel mijn herinneringen graag. Misschien ben je zelfs aangenaam getroffen door mijn optreden en wil je mij inhuren voor een acteerklus of een spannend themafeestje? Neem dan ook zeker contact op. Mijn naam en adres zijn bekend bij de redactie.

 

De prachtige illustratie is van Janneke Ravensbergen. Dank!

 

 

Publicatie kort verhaal in De Optimist

Reinout_dijkstra_gertjan_knibbe_header-2379x450