Debby

Ik had net het verontrustende appje van Debby gelezen toen er een snelle zakenjongen bij mij in de taxi stapte. In alles zat vaart bij die maffe gast. Hoe hij zich met een rotgang in de bijrijdersstoel wierp. Hoe hij zijn koffertje razendsnel op schoot trok. Maar vooral het krankzinnige tempo waarin er woorden uit zijn mond kwamen was absurd. De man ratelde dat hij naar het centrum van Rotterdam wilde. De woorden die hij uitsprak vielen over elkaar heen als vallende stenen in een verwoestende lawine. Misschien had hij speed of coke genomen? De man sprak onophoudelijk. We waren nog niet eens het terrein van Schiphol af of hij probeerde mij al een chocoladefabriek in Maleisië te verkopen. De man was een praatzieke machine. Natuurlijk was ik me bewust van mijn vreemde klant maar ik had mijn aandacht er helemaal niet bij. Ik dacht aan Debby.

Debby was mijn vriendin. Echt een topwijf waar je mee voor de dag kon komen. In het berichtje dat ze mij stuurde stond dat Frank bij haar op bezoek was. Zijn komst was onverwacht en hij was nogal van slag.  Bij Frank kwam het vermogen vandaan dat nodig was om Debby in te palmen. Uit eten, weekendjes weg; noem maar op. Ik had kosten nog moeite gespaard om indruk op haar te maken. Het was elke cent dubbel en dwars waard want Debby ging nu helemaal plat voor me. Jammer dat Frank steeds moeilijker ging doen. Stel je voor; hij ging zelfs zijn geld terug vragen. Geld dat hij heel gemakkelijk verdiende met programmeren. Zelf deed hij er niets mee, die nerd. Soms nam ik hem mee naar een café of hingen we wat rond met vrienden in de buurt. Eigenlijk zorgde ik ervoor dat hij zo af en toe de deur uit kwam.

Ik wisselde van baan en zette de radio wat harder om het verbale geweld in mijn taxi wat te verzachten. Het hielp niet. De zinnen die mijn klant door de auto smeet overstemden alles. De woorden waren zwaar en vettig en bleven lang hangen. Zijn monoloog ging nu over Griekse bankaandelen. Dat ik die nu moest kopen. Nee, maar echt. In een krankzinnig tempo zette hij zijn waanvoorspelling van de van de Griekse economie uiteen: een ware wederopstanding. Ik knikte. Ik vond hem natuurlijk een bizarre freak, maar ik dacht aan Frank.

Ik moest altijd hard lachen als Frank zei dat hij Debby van mij af ging pakken. Voor zo’n droogkloot als Frank was het een ijzersterke grap om zoiets te zeggen. Hilarisch vond ik het. Alsof die knul mij het gevoel wilde geven dat hij recht op Debby had omdat ik zijn geld aan haar besteed had.  Het was eigenlijk een beetje aandoenlijk. Frank is een labiele jongen,  zo’n type waar vrouwen alleen maar  medelijden mee kunnen hebben. Toen ik hem gisteren in het koffiehuis sprak was er iets onverzettelijks in zijn houding. En in zijn woorden zat een opvallende intensiteit . Wat had hij nou ook al weer precies gezegd? Dat ik niet goed voor Debby zorgde. Ok, dat is zijn mening. Maar wat heeft hij er mee te maken? En dat ik van hem geleend geld had gebruikt voor de illegale lotto en kaartjes voor voetbalwedstrijden in plaats van aan Debby. Dat was waar. Wat wilde hij er tegen doen? En hij zei dus weer dat hij Debby van mij ging afpikken. Het idee.

Als ik heel eerlijk ben had ik er nooit aan gedacht om hem ook maar iets terug te betalen. Waar zou ik het geld in godsnaam vandaan moeten halen?  En dan nog. Dat ik die jongen overal mee naartoe nam, daar mocht toch ook wel iets tegenover staan? De hysterische spraakwaterval naast me gaf nu een preek over zijn geopolitieke inzichten. De namen van landen en politici ratelden door mijn taxi als een mitrailleursalvo in een goedkope oorlogsfilm. Hard, scherp en razendsnel. We reden nu ter hoogte van Den Haag. Ik keek even naar de mond van mijn klant. Het was een groot gat, monsterlijk bijna. Een woorden spuiende vulkaan. Het was indrukwekkend; ik had nog nooit zoiets gezien. Toch dacht ik aan Frank en Debby.

Frank en Debby kenden elkaar via mij. We dronken wel eens wat in het koffiehuis waar Debby’s moeder werkte en waar ik mijn zaakjes afhandelde. Frank kwam er vaak omdat hij graag naar Debby keek. Ik vond dat niet erg, ik had er zelfs begrip voor dat hij een beetje verliefd op haar was. Daarom gaf hij natuurlijk zijn geld zo gemakkelijk aan mij. Zo had hij het gevoel dat hij ook bijdroeg aan Debby’s geluk. Misschien heb ik hem onderschat. Wie weet houdt hij op dit moment wel een huilverhaal tegen Debby. Hoe zou ze daar op reageren?

We reden nu in Rotterdam. Ik keek naar mijn klant. Zijn mond bewoog en de rest van zijn lichaam stond in dienst van zijn overactieve spreekorgaan. Zijn borst was opgezwollen en zijn schouders leken in verhouding smal. Zijn armen hingen er nutteloos bij. Er kwam nog steeds geluid uit de zakenman. Het leek wel een sirene. Ik kon geen afzonderlijke woorden meer onderscheiden. Het was meer een vibrerende geluid producerende energie. Een voortdurende golf van herrie. Ik dacht een moment niet aan Debby en toen gebeurde het: ik verdween in die oorverdovende trip van geluid. Het zoog me simpelweg weg uit de realiteit. Ik werd één met het geluid, de sirene. Ik zat in die waanzinnige kolk, het was als een psychose. Ineens wist ik precies wat Frank had gezegd. Het was een helder inzicht in een bizarre hallucinerende toestand. Ik greep mijn stuur stevig vast want ik wist het. Hij had niet gezegd dat hij Debby van mij af ging pakken. Dat bedoelde hij helemaal niet. ‘Je verliest Debby,’ had Frank gezegd. Die ernstige blik in zijn ogen. Hij was natuurlijk altijd al een aparte jongen geweest. Waarom had ik dat niet eerder gezien? Die gek ging Debby iets aandoen. Misschien ging hij haar wel vermoorden. Ik bevond me nog steeds in die verschrikkelijke zuil van geluid. In die angstige fantasie wilde ik naar Debby. Ik gaf gas en reed verschrikkelijk hard om haar zo snel mogelijk te zien. Toen ik de straat inreed waar ze woonde zag ik de ambulance al voor de deur staan. Mijn hart bonkte in mijn keel. ‘Je verliest Debby,’ hoorde ik Frank keer op keer in mijn hoofd zeggen. Ik parkeerde, nog steeds in die absurde roes, mijn taxi en rende naar de voordeur. Twee broeders met een brancard kwamen me al tegenmoed. Ik begon te schreeuwen zoals ik nog nooit had gedaan. Mijn geschreeuw vormde een absurde symfonie met dat achterlijke geluid van de klant in de taxi. Vanuit die absolute gekte, die verschrikkelijke herrie keerde ik terug uit die angstige trip. Ik had het stuur van mijn auto stevig vast maar ik stond kennelijk al even stil. We waren  niet van onze plek, vlak bij het centrum van Rotterdam, geweest. Ik was doodsbang.

Mijn klant was ook eindelijk  tot rust gekomen. Hij zag er uitgeput uit. Er zaten blaren op zijn mond en hij ademde moeizaam. Het was een hoopje mens. Hij klampte zich vast aan zijn koffertje dat hij nog steeds op schoot had. Ik registreerde dat absurde fenomeen natuurlijk, maar ik dacht aan Debby. Zou ze nog leven? Ik pakte met trillende vingers mijn telefoon. Debby nam op. Ik kon wel janken toen ik haar stem hoorde.  Ik was zo blij. Ik vroeg haar of Frank nog bij haar was. Zonder op antwoord te wachten vroeg ik haar of alles goed met haar was. Niet alles was goed had ze gezegd.  Ze zei dat ze met Frank had gepraat en dat ze behoorlijk  was geschrokken. Dat ze dingen over mij had gehoord die ze niet wist en die ze niet leuk vond. Ze wilde wat tijd om over onze relatie na te denken. Een time out. Ze wilde het gesprek kort houden omdat ze een hapje ging eten met Frank. Ze zou me nog wel bellen. Ik schoof mijn mobiel in mijn binnenzak en vloekte. Ik sloeg met  mijn vuisten op het stuur van mijn taxi tot de tranen kwamen. Na een tijdje vroeg mijn klant met zachte stem hoeveel hij mij schuldig was en dat hij hier wel uit wilde stappen. Ik noemde het bedrag dat op de meter stond maar ik was er in gedachten niet bij. Ik dacht aan Frank en Debby.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s