Categorie archief: Fotocolumns

Charleroi

Tijd van het  jaar: half februari. Locatie: de oude begraafplaats van Charleroi. Mijn vriend/fotograaf betrapte me toen ik even wilde ik ontsnappen. Ik wilde even snel een frisse neus halen om de stank en ouwe troep die ik allemaal gezien en geroken had een moment te vergeten.DSC_0196
De donkere gemoedstoestand waaruit dit verlangen voortkwam had ik trouwens gewoon verdiend. Dit was de straf voor mijn perverse voorkeur voor verval, lelijkheid en viezigheid. Ik hou er van maar het was me toch iets teveel geworden. Ik wilde gewoon  graag even licht in het hoofd worden van de geur van verse bloemen. Niemand kon me toch kwalijk nemen dat ik het bosje van een pas gedolven graf pakte? Bloemen op een begraafplaats zijn bedoeld voor troost en een dode heeft geen troost meer nodig. Maar ik wel. Het besef dat de bloemen niet echt waren kwam hard aan. Mijn neus maakte geen zachte landing in een heerlijk geurig bedje, nee ik stootte mijn neus aan die plastic nepruikers. Zelfs een ogenblik van gestolen troost werd me niet gegund. Bovendien werd ik dus ook nog gesnapt op dit gênante moment van zwakte. De gifbeker van de treurigheid moest kennelijk helemaal leeg. Tja. Soms krijg je gewoon helemaal waar je naar op zoek bent.
DSC_0066

Zo erg was het natuurlijk allemaal niet. Integendeel, het verval was juist prachtig. Die vriend/fotograaf van me die alle verlaten fabrieken en vooroorlogse kazernes van Europa op zijn duimpje kent, nam mij mee op dit avontuur naar Charleroi. Urban exploring in optima forma. In 2008 werd deze stad nog tot lelijkste van Europa gekozen dus dat beloofde veel goeds. Goeds in de zin van lelijks. Lelijk kan heel aantrekkelijk zijn, dat wist ik wel. Want vooral verval heeft een subtiele schoonheid waar ik me erg toe aangetrokken voel. Gelukkig was het mooi weer tijdens onze strooptocht langs enorme verlaten industriële gebouwen. En daar waren er veel van; het stierf er van. Het was een spannende dagtour. Vriend/fotograaf/de ervaren explorer nam mij mee in een enorme koeltoren, we hebben een rondje om een vervallen cementfabriek gelopen, een vooroorlogs magazijn bezocht en de binnenkant van een enorme energiecentrale bewonderd. Ook indrukwekkend was het gedeelte van de metrolijn van Charleroi die nooit in gebruik genomen is; een paradijs voor heftige en ontroerende graffiti.
DSC_0241

Het roestige metaal, het verrotte hout en de stank van dode beesten en pis en vuilnis, het hoort allemaal bij de door ons bezochte plekken. Uiteindelijk vervalt alles natuurlijk op deze aarde en het is wel eens goed hier een voorproefje van op te snuiven. In de loop van de dag kreeg ik gewoonweg oog voor verlaten ouwe gebouwen, ik spotte er een die mijn vriend/fotograaf/ervaren urban explorer nog niet kende. Een naar dode katten riekende oude school waar we natuurlijk ook even een bezoek aan brachten.
DSC_0088

Alles klopte. Want ook de mensen die we tegen kwamen waren vervallen of op zijn minst een beetje treurig. We troffen een groepje schuwe Roemenen met mobiele snijbranders aan op zoek naar oud ijzer in een enorme fabriekshal en een verward in zichzelf mompelende man die rondscharrelde bij de oude cementfabriek. Ook waren er achterdochtige blikken op de begraafplaats en kreeg ik een uitbrander voor een onhandigheidje in een supermarkt van een gefrustreerde bedrijfsleider. Verder beperkten onze contacten met de locals zich tot een hoofdknikje van een ziek uitziende graffiti kid in het verlaten gedeelte van de metro van Charleroi en grimmig oogcontact bij een tankstation.
DSC_0318
De zware industrie van vroeger, het harde leven en het voortdurende verval. Het spreekt allemaal zeer tot de verbeelding. De hele ervaring riep verlangen op naar iets menselijks. Kleine tekenen van dromen en verlangens sprongen in die omgeving van beton en troep enorm in het oog. Voetbalplaatjes en foto’s van een gezin aan de muur van een muffig kantoortje. Een Christuskruisje op de grond van een lege fabriekshal. In de triestigheid en de modder vallen kwetsbare dingen op. Zo hebben we lang stil gestaan bij een fel gekleurd trapautootje die bij een berg vuilnis stond en genoten we van een afbeelding van Regent Karel die al zo’n 65 jaar statig een inmiddels totaal uitgewoond magazijn in leek te turen. Het was een indrukwekkende dag. Schoonheid, lelijkheid, ik kon er wel wat mee, het was allemaal behoorlijk meeslepend .
DSC_0057
Foto’s: Farlakes

Vakantie

Luister, het klopt dat ik het hier gemaakt heb. Daar was geen woord van gelogen. Het is alleen…  Probeer nou even gewoon te luisteren in plaats van er telkens doorheen te kwekken. Nee…. Ik wil niet onaardig doen. De reden waarom ik jullie dit jaar niet met mijn vakantie kom opzoeken is dat ik het te druk heb. Jullie hier…..jullie hier laten komen is te duur, dat snap je toch wel? …. Natuurlijk. Het is voor mij ook een teleurstelling…. Hee, val me nou eens een keer niet in de rede! Ja, moeder, dat was onaardig. Dat kan ik soms; onaardig zijn. Hier is het heel normaal om soms onaardig te zijn. Wat? Ja, ik weet dat al mijn broers meer geld opsturen. Bevalt mijn toon niet…? Excuus. Ik kom dit jaar….laat me het nou even uitleggen ja? Niet huilen, alsjeblieft. Ik kom dit jaar niet omdat ik daar geen zin heb. Daar ben je even stil van he? Dit jaar wil ik twee weken in mijn zwembroek in een luxe resort rondhangen. Deze vakantie wil ik alleen maar in de rede gevallen worden door losbandige vrouwen en verveelde barkeepers. Doe de groeten aan mijn vader, zeg hem dat het goed met me gaat. Ik moet nu ophangen want ik ga mijn koffers pakken.  

Bots

Het zou de klapper van de avond zijn als ik plotseling voor de botsauto zou springen waar je nu al een uur in rondtoert. Soms laat je een blond meisje met je meerijden maar je bent nog te verlegen om je arm om haar heen te slaan. Zou het je lukken om me nog te ontwijken of zou je met volle vaart op me inrijden als ik ineens voor jouw blauwe metallieke karretje opduik? Je krijgt natuurlijk niet elke dag de kans om een levensmoede veertiger voor zijn ballen te rijden. Als ik dan op de metalen vloer van de kermisattractie lig check je waarschijnlijk eerst bij je vriendjes of jouw actie wel cool genoeg was. Dat is heel normaal op jouw leeftijd. Wat je vrienden van je vinden; daar gaat het om. Op het moment dat de kermisexploitant mij van de vloer omhoog hijst en je mijn gezicht goed kunt zien schrik je misschien. Je herkent iets in mijn gezicht maar je weet niet wat. Misschien is je nieuwsgierigheid zo groot dat je uit je botswagen stapt om mij wat beter te bekijken. Als dan jouw gezicht vlak bij de mijne is zal ik het je zeggen. Maar ik spring niet voor jouw botsauto. Ik zoek de confrontatie niet, ik fantaseer er alleen over. Omdat ik niet met je om mag gaan bekijk ik je van een afstand. Als ik zeker weet dat je moeder niet in de buurt is ga ik wel eens kijken als je voetbalt. In mijn hart juich ik als je een doelpunt scoort maar ik moet erg opletten dat mijn aandacht voor jou niet teveel opvalt. Er is ooit besloten dat ik je niet mag zien. Dat is eigenlijk niet correct want het gaat er om dat jij mij niet ziet. Nu heb ik er spijt van dat ik daar mee akkoord ben gegaan. Het grappige is trouwens dat je me soms wel ziet. Ik ben die man met dat gekke brilletje die regelmatig door jouw straat fietst. Ik ben degene die vaak langs het schoolplein wandelt en een tijdje bij het hek blijft staan. En nu ben ik de man die je vanaf de overkant van de weg naar de kermis kan zien kijken. Maar je kijkt niet. En als je zou kijken dan weet je niet wie ik ben.

Monument

Foto Farlakes

Zijn dit de ijzeren vingers aan de hand van een bouwskelet dat op het punt staat zich uit de aarde los te scheuren om wraak te nemen op de ondankbare Leidse bevolking? Een wreed geraamte van ijzer en beton dat jarenlang onder de voet is gelopen en zich nu in een laatste stuiptrekking opricht. Bezielt van woede en gek van verdriet door de tergend langzame ontmanteling van de evenementenhallen waar hij het fundament van was. En hij heeft wat over zich heen gehad. Er is op hem gescheten door het vee dat er jarenlang verhandeld werd en er is bier en mayonaise op hem gemorst door uitzinnige concertgangers. Maar achteraf gezien waren dat nog de gloriedagen. Later moest hij moderne heksen, charlatans en zogenaamde helderzienden dulden tijdens de paranormaalbeurzen en proleten die op de tweedehands rommelmarkten afkwamen. Of hebben we hier niet te doen met een wraakzuchtige puindemon maar met een niet erkend eerbetoon aan de Groenoordhallen? Een trots monument; tijdelijk en lelijk als het leven zelf. Fier springt het betonijzer, als felle vlammen, uit de immense sokkel. Een symbool voor de passie voor de muziek die er gemaakt is en de drift van het opstandige vee dat er verkocht werd. Een laatste stijlvolle groet. Niet mooi en gepolijst maar grof en rauw zoals de evenementen die we ons herinneren. Het vee waar ruw mee werd omgegaan, de concerten van Iron maiden en de Golden Earring en de drank die er keihard doorheen ging. Vandaag hang ik als eerbetoon bloemen in het opvallende object. Met dat ritueel geef ik het de status van monument. Als dan blijkt dat het toch om een wraakzuchtig horrorskelet gaat bied ik mijn lichaam als genoegdoening aan. Doorklieft door het betonijzer en tot pulp gestenigd hangt mijn stoffelijk overschot dan vanaf vandaag in het op de foto getoonde kunstwerk en ben ik het middelpunt van het allerlaatste Groenoordhal evenement.

.