Tagarchief: café

Cafeetje

 Altijd, dus ook op onmogelijke uren
denk  ik als ik langs een cafeetje rij,
aan een knus tafeltje en koud bier
en dat jij daar dan wacht op mij.

Strand

Niets is heerlijker dan relaxen aan het strand. Even alle zorgen van je af spoelen en lekker uitwaaien met een cocktail of een roseetje in de hand. Zelf ga ik het liefst naar Katwijk. Gewoon lekker genieten tot de zon onder gaat en dan nog even afpilsen bij mijn vrienden in café Albatros.

Met de hele dag vrolijke en schaars geklede mensen om je heen en lekkere drankjes in overvloed is het logisch dat de fantasie op hol slaat. Maar sommige mensen draven daar wel erg in door. Door een zonnesteek of teveel witbier komen zij wel op hele gekke ideeën. En dat zou allemaal niet zo erg zijn als ze de rest van de wereld er maar niet mee lastig vielen. Het is mij een raadsel waarom veel van die fantasieën de krant halen. Laatst kwam er weer iemand met het bezopen idee voor een enorm evenementenplein op het strand. Ik bedoel maar. Wie wil dat nou? Als je naar het strand gaat wil je gewoon het zand tussen je tenen voelen.

Ook een leuke fantasie is dat vliegveld voor de kust van Katwijk wat steeds weer als een briljante ingeving in de media wordt gepresenteerd. Zijn we net van vliegveld Valkenburg af of menig  sciencefiction liefhebber  ziet ze al weer vliegen.  Of neem het onzalige idee een windmolenpark als uitzicht te willen in plaats van de ondergaande zon. Waarom kan men niet gewoon genieten van wat er is. De zee, het zand, de bikini’s, wat heb je nog meer nodig?

Maar nee, het moet kennelijk allemaal anders. De meest krankzinnige plannen komen voorbij.  Drijvende bordelen op dobberafstand. Een terminal voor cruisesschepen,  zodat Katwijk overspoeld kan worden door gefortuneerde toeristen. Steeds duiken dat soort bizarre verhalen weer op in de media. Kunnen die dagdromers niet gewoon zoals normale mensen over seks fantaseren? Kennelijk niet. Want er moet zout uit het water gewonnen worden. Of er moet een hypermoderne stad op een eiland voor de kust verrijzen. Deze schepping moet dan het beloofde land heten. Ons eigen Almere in zee, maar dan mooi. Hou toch op.

Er is natuurlijk niets mis met fantaseren maar waarom moeten al die idiote plannetjes in toch de krant? Voor mij hoeft dat niet hoor. Ik val jullie toch ook niet lastig met mijn oververhitte fantasieën? Nee, die blus ik traditioneel met koud bier af met mijn kameraden in Café Albatros, voor mij de uitgelezen plek voor zomerse borrelpraat.

Commentaar

 Mijn broer heeft altijd het hoogste woord in het sportcafé. Vooral als het over voetbal gaat weet hij het beter. Het is een feit dat hij het spelletje goed kent maar tijdens Ek’s en Wk’s kan hij echt doordrammen. Dat hij alles van de Oranjespelers en hun tegenstanders weet is niet zo bijzonder. Maar dat hij van elk deelnemend land, van Nigeria tot en met Iran, de landskampioen, de bekerwinnaar en de degradanten weet te noemen is natuurlijk uitzonderlijk. Naast deze feitenkennis beschikt mijn broer, vindt hij zelf, over een briljant spelinzicht. Dat zou allemaal niet zo erg zijn als dit allemaal niet gepaard zou gaan met een onvermoeibare drang dit met anderen te delen. Als oranje speelt kijken we altijd met een grote vriendengroep in het sportcafé bij ons in de buurt. Hij geeft dan continue commentaar op de voetballers; voorzetten worden te vroeg, te laat, of helemaal niet gegeven en spelers lijden knullig balverlies of lopen er juist te lang doelloos mee rond. Met de trainer is mijn broer het meestal ook al niet eens. Op de eerste plaats worden sowieso de verkeerde spelers al geselecteerd voor het toernooi en tijdens de wedstijden zijn er de foute wissels waar hij zich druk over maakt. Over ten onrechte gegeven buiten spel door de scheidsrechter kan hij de cafébezoekers tot diep in de nacht tot vervelens toe lastig vallen. En dat lastigvallen bedoel ik letterlijk. Ik kan me nachten herinneren dat ik hem naar huis probeerde te brengen en hij onderweg nog wildvreemde passanten aanklampte om over arbitraire missers beginnen. De commentator kan het bij hem ook al nooit goed doen. Er wordt vaak alleen gemeld wie  de bal aan zijn voeten heeft of dat er gescoord is en dat kan mijn broer zelf ook wel zien. Tijdens het WK van 2006 in Duitsland was het erger dan ooit; trainer van Basten deed het niet goed om van de spelers nog maar te zwijgen. Mijn broer eiste weer zo veel aandacht op dat mijn vrienden besloten een grap met hem uit te halen. Het Nederlands elftal had zich na twee gewonnen groepswedstijden geplaatst voor de volgende ronde. De derde groepswedstrijd tegen Argentinië ging dus nergens meer om. Hetzelfde gold voor Argentinië dus stonden er twee veredelde B- teams tegen over elkaar die avond. Toch was iedereen naar het sportcafé gekomen om de wedstrijd te zien. Meteen na de aftrap begon mijn broer te schreeuwen dat er geen geluid bij de tv beelden was. De cafébaas zei dat dat klopte en hij drukte hem een oranje microfoon in zijn handen met het dringende verzoek het commentaar bij de wedstrijd te verzorgen. We waren er van overtuigd dat negentig minuten praten zelfs voor hem hem teveel zou zijn. Natuurlijk hoopten we dat hij door deze confronterende ervaring zich voortaan wat terughoudender op zou stellen. De wedstrijd was bloedeloos. Er werden weinig kansen gecreëerd en er was nauwelijks activiteit in het zestienmetergebied maar mijn broer was een sensatie. Hij compenseerde het gebrek aan spektakel met vlijmscherp commentaar en pikante anekdotes. Verder begroette hij tussen het voetbal door de mensen die het café binnen kwamen en maakte hij schaamteloos reclame voor de computerzaak waar hij als assistent bedrijfsleider werkt. Het was hilarisch. Het ene moment had hij het er over dat beide teams georganiseerd verdedigden en het volgende moment gaf hij zijn mening over het laatste declaratieschandaal in de gemeente. Sinds die avond presenteert hij elke wedstrijd van oranje in het sportcafé en hij treedt sinds kort elke week een keer op als stand up comedian.