Tagarchief: Charleroi

Charleroi

Tijd van het  jaar: half februari. Locatie: de oude begraafplaats van Charleroi. Mijn vriend/fotograaf betrapte me toen ik even wilde ik ontsnappen. Ik wilde even snel een frisse neus halen om de stank en ouwe troep die ik allemaal gezien en geroken had een moment te vergeten.DSC_0196
De donkere gemoedstoestand waaruit dit verlangen voortkwam had ik trouwens gewoon verdiend. Dit was de straf voor mijn perverse voorkeur voor verval, lelijkheid en viezigheid. Ik hou er van maar het was me toch iets teveel geworden. Ik wilde gewoon  graag even licht in het hoofd worden van de geur van verse bloemen. Niemand kon me toch kwalijk nemen dat ik het bosje van een pas gedolven graf pakte? Bloemen op een begraafplaats zijn bedoeld voor troost en een dode heeft geen troost meer nodig. Maar ik wel. Het besef dat de bloemen niet echt waren kwam hard aan. Mijn neus maakte geen zachte landing in een heerlijk geurig bedje, nee ik stootte mijn neus aan die plastic nepruikers. Zelfs een ogenblik van gestolen troost werd me niet gegund. Bovendien werd ik dus ook nog gesnapt op dit gênante moment van zwakte. De gifbeker van de treurigheid moest kennelijk helemaal leeg. Tja. Soms krijg je gewoon helemaal waar je naar op zoek bent.
DSC_0066

Zo erg was het natuurlijk allemaal niet. Integendeel, het verval was juist prachtig. Die vriend/fotograaf van me die alle verlaten fabrieken en vooroorlogse kazernes van Europa op zijn duimpje kent, nam mij mee op dit avontuur naar Charleroi. Urban exploring in optima forma. In 2008 werd deze stad nog tot lelijkste van Europa gekozen dus dat beloofde veel goeds. Goeds in de zin van lelijks. Lelijk kan heel aantrekkelijk zijn, dat wist ik wel. Want vooral verval heeft een subtiele schoonheid waar ik me erg toe aangetrokken voel. Gelukkig was het mooi weer tijdens onze strooptocht langs enorme verlaten industriële gebouwen. En daar waren er veel van; het stierf er van. Het was een spannende dagtour. Vriend/fotograaf/de ervaren explorer nam mij mee in een enorme koeltoren, we hebben een rondje om een vervallen cementfabriek gelopen, een vooroorlogs magazijn bezocht en de binnenkant van een enorme energiecentrale bewonderd. Ook indrukwekkend was het gedeelte van de metrolijn van Charleroi die nooit in gebruik genomen is; een paradijs voor heftige en ontroerende graffiti.
DSC_0241

Het roestige metaal, het verrotte hout en de stank van dode beesten en pis en vuilnis, het hoort allemaal bij de door ons bezochte plekken. Uiteindelijk vervalt alles natuurlijk op deze aarde en het is wel eens goed hier een voorproefje van op te snuiven. In de loop van de dag kreeg ik gewoonweg oog voor verlaten ouwe gebouwen, ik spotte er een die mijn vriend/fotograaf/ervaren urban explorer nog niet kende. Een naar dode katten riekende oude school waar we natuurlijk ook even een bezoek aan brachten.
DSC_0088

Alles klopte. Want ook de mensen die we tegen kwamen waren vervallen of op zijn minst een beetje treurig. We troffen een groepje schuwe Roemenen met mobiele snijbranders aan op zoek naar oud ijzer in een enorme fabriekshal en een verward in zichzelf mompelende man die rondscharrelde bij de oude cementfabriek. Ook waren er achterdochtige blikken op de begraafplaats en kreeg ik een uitbrander voor een onhandigheidje in een supermarkt van een gefrustreerde bedrijfsleider. Verder beperkten onze contacten met de locals zich tot een hoofdknikje van een ziek uitziende graffiti kid in het verlaten gedeelte van de metro van Charleroi en grimmig oogcontact bij een tankstation.
DSC_0318
De zware industrie van vroeger, het harde leven en het voortdurende verval. Het spreekt allemaal zeer tot de verbeelding. De hele ervaring riep verlangen op naar iets menselijks. Kleine tekenen van dromen en verlangens sprongen in die omgeving van beton en troep enorm in het oog. Voetbalplaatjes en foto’s van een gezin aan de muur van een muffig kantoortje. Een Christuskruisje op de grond van een lege fabriekshal. In de triestigheid en de modder vallen kwetsbare dingen op. Zo hebben we lang stil gestaan bij een fel gekleurd trapautootje die bij een berg vuilnis stond en genoten we van een afbeelding van Regent Karel die al zo’n 65 jaar statig een inmiddels totaal uitgewoond magazijn in leek te turen. Het was een indrukwekkende dag. Schoonheid, lelijkheid, ik kon er wel wat mee, het was allemaal behoorlijk meeslepend .
DSC_0057
Foto’s: Farlakes