Tagarchief: Kerstmis

Pieken vóór kerst

Eenzaamheid  is hartstikke rot, dat verdient niemand. Maar eerlijk gezegd vind ik het ook een raar verschijnsel. Het lijkt namelijk wel een seizoensgebonden emotie. Het hele jaar door hoor je de eenzamen niet en dan ineens, met Kerstmis in zicht, beginnen ze met zijn allen irritant om aandacht te vragen. Gek toch? In voorgaande jaren ging ik altijd met een schuldgevoel de feestdagen in, maar dit jaar wilde ik me niet door dit eindejaarsverschijnsel laten overvallen. Ik ging me daarom al weken van te voren preventief met deze loners bemoeien. Het leek me een goed idee om ze zó extreem met aandacht te overvoeren dat ze er tot ver in 2016 mee vooruit zouden kunnen.

Ik richtte me op het stationsgebied, traditioneel de habitat voor de eenzamen onder ons. Ik was vastbesloten om ver te gaan om mijn charmeoffensief  te laten slagen en zonder gewetensnood Kerstmis vieren. Ik wilde handen schudden, schouders kloppen, bemoedigende toespraken houden en kneiterlief zijn om die rottige eenzaamheid te bestrijden. En luisteren wilde ik ook wel. Ik wilde zo hard luisteren dat mijn oren er pijn van zouden gaan doen.

Het pakte anders uit. De treinreizigers die ik aansprak zagen er weliswaar doodongelukkig uit, maar dat had niets met eenzaamheid te maken. De stroopwafels die ik ze aanbood sloegen ze beslist af, ze wilden geen kerstliedjes met me zingen, ik bood mezelf tevergeefs aan als boksbal en zelfs mijn schouder om op te huilen wezen ze resoluut af. In plaats daarvan wilden ze met me praten over vertragingen en gedoe met de toegangspoortjes. Wat een gezeur.

Ik ging nóg beter mijn best doen. Ik heb op mijn knieën gesmeekt of ik hun bagage mocht dragen, ernstig gelogen complimenten gemaakt, ik bood me aan als huis-, tuin-, en keukenslaaf. Alles om er maar voor te zorgen dat ze zich niet eenzaam zouden voelen. Niemand was in mij  geïnteresseerd. ‘Eenzaamheid? Geen tijd voor.’ Er heerste juist tevredenheid. Bijvoorbeeld over het feit dat ze binnen het kwartier hun fiets hadden kunnen vinden.

Ik droop af. Afgewezen. De kroeg in. Het seizoen van de eenzaamheid was duidelijk nog niet aangebroken, bedacht ik me terwijl ik in mijn eentje aan de bar zat. Ik had blijkbaar te vroeg gepiekt. Je kunt geen eenzaamheid bestrijden die er nog niet is. Mijn stationsavontuur was een pijnlijke ervaring geworden. Ik besloot even lekker tijd voor mezelf te maken. Ik had het verdiend! Toch? De barman boog zich naar mij toe. Of ik soms verlegen zat om een praatje? Ik zat hardop in mezelf te murmelen…..

 

Uitverkoop

LOS

Ons stadhuis was kennelijk te klein geworden voor de grote ambities van de stad, want een wethouder kwam op het idee om het monument aan de Breestraat te verkopen. Zelden is een plan zo snel van tafel geveegd. Links en rechts Leiden sprongen ongegeneerd bij elkaar op schoot om gezamenlijk hun afschuw over dit plan er uit te gooien en de geschrokken Leidse ambtenaren huilden solidair mee. Puur eigenbelang natuurlijk. Ze willen zelf lekker in dat prachtige gebouw blijven zitten, het is gewoon een top locatie. In zo’n mooi monument willen we allemaal wel werken maar dat gaat nou eenmaal niet.

Eerlijk gezegd vond ik het juist een heel goed plan om het stadhuis, of een gedeelte ervan, te verkopen.  Want waarom mogen wethouders en ambtenaren eigenlijk in zo’n mooi en duur gebouw werken? In deze barre economische tijden kunnen zij best in een goedkoper kantoor werken en vergaderen. Er staat genoeg leeg in de stad, dus een nieuw stadhuis hoeft er niet gebouwd te worden. Ik vind het niet gek om van de gemeenteraad en de ambtenaren te vragen over hun schaduw heen te stappen en het stadhuis te verlaten.

Natuurlijk wil ik wel een aantal publieke functies in het stadhuis houden. Het gebouw is immers een belangrijk symbool van de stad en dus een beetje van ons allemaal. Dus we blijven er gewoon trouwen en ons nieuwe paspoort ophalen. Dat wordt wat mij betreft allemaal juist nog leuker. Wat denk je van een mooi feest in het atrium van het stadhuis na het jawoord in de trouwzaal? Of je paspoort ophalen in het Grandcafé ‘de raadszaal’? Het pand is trouwens ook een prima locatie voor congressen en ideaal voor thema en volksfeesten. Als het stadhuis op een creatieve manier geëxploiteerd wordt levert dat meer geld op voor de gemeente en dus voor ons allemaal.

Het stadhuis is van ons allemaal en dat blijft zo. Om dat te vieren stel ik voor dat we er voortaan gezamenlijk kerstmis vieren. Zelfs de weggestuurde ambtenaren en verongelijkte Leidse politici zijn dan weer welkom op hun oude werkplek. Dan moeten ze wel accepteren dat  zij niet degenen zijn die in de spotlights staan. Want kerstmis mag dan wel het feest van het licht zijn maar ze zullen toch echt in de schaduw van een schitterende grote kerstboom staan. En zo heffen we dan met alle Leidenaren het glas in de voormalige raadszaal op een goede uitverkoop: Proost!