Tagarchief: voetbal

Revanche

 ImageIk zie verschrikkelijk op tegen het WK voetbal. Tijdens vorige toernooien heb ik me namelijk zodanig misdragen in de Leidse sportcafés dat ik er niet meer in kom. Een kroegverbod dus. Vier jaar gelden liep het tijdens het kijken naar de WK wedstrijden in Zuid- Afrika volledig uit de hand met mij. Bij elke wedstrijd van het Nederland elftal dreef ik de andere oranjefanaten tot wanhoop met mijn emotionele huil- en schreeuw partijen over scheidsrechters en wissels. Daarbij trok ik oranje mutsen over hoofden, hing mensen in de rood- wit- blauwe slingers aan het plafond en pleegde herhaaldelijk schennis met de Nederlandse vlag.  Mijn gedrag rond de verloren finale tegen Spanje vormde het dramatische dieptepunt. Ik heb dingen met die gekke vuvuzela’s gedaan die je niet voor mogelijk houdt en tot diep in de nacht  imiteerde ik de karatetrap van Nigel de Jong.   

Ik besloot: dat nooit weer. Vier jaar lang heb ik me verdiept in meditatie en yoga om ervoor te zorgen dat ik mezelf tijdens het aanstaande WK niet opnieuw belachelijk maak. Het heeft niet mogen baten, als het om dat stomme balspelletje gaat word ik nooit zen. Ik ben alweer helemaal in de WK-stemming. Nadat ik vorige week  bij de groenteboer was geweest, stond ik midden op de Beestenmarkt ineens te jongleren met een bloemkool en kopte ik spontaan een aantal sinaasappels bij de MacDonalds naar binnen. Sinds een paar dagen draag ik continue voetbalschoenen en scheenbeschermers, dus ook onder mijn pak en mijn pyjama. Gisteren schoffelde ik bijna mijn nietsvermoedende en onschuldige echtgenote onderuit terwijl er gen bal in de buurt was. En het wordt dus steeds erger. Bij het horen van onschuldige woorden als ‘kaart’, ‘gras’ of ‘helft’ maak ik schwalbes en lig ik kermend op de grond.

En dan is het WK nog niet eens begonnen…Tijd om mijn oranje geschminkte kop uit het zand te trekken en niet langer om de hete voetbalbrij heen draaien. Als ik dan per se voetbal moet kijken, kan ik me maar beter tegen mezelf in bescherming nemen. Ik heb daarom met de politie afgesproken dat ik de wedstrijden van het Nederlands elftal op het bureau aan de Langegracht mag kijken. Ik laat me preventief opsluiten, een andere uitweg zie ik niet. Dat ik Oranje op een klein schermpje moet  bekijken, mag de pret niet drukken. Ik voel me bevrijd, ik heb er plotseling weer enorm veel zin in! De eerste wedstrijd is tegen die vermaledijde Spanjaarden. Tijd voor revanche! Niet alleen voor het Nederlands elftal maar vooral ook voor mijzelf.

Commentaar

 Mijn broer heeft altijd het hoogste woord in het sportcafé. Vooral als het over voetbal gaat weet hij het beter. Het is een feit dat hij het spelletje goed kent maar tijdens Ek’s en Wk’s kan hij echt doordrammen. Dat hij alles van de Oranjespelers en hun tegenstanders weet is niet zo bijzonder. Maar dat hij van elk deelnemend land, van Nigeria tot en met Iran, de landskampioen, de bekerwinnaar en de degradanten weet te noemen is natuurlijk uitzonderlijk. Naast deze feitenkennis beschikt mijn broer, vindt hij zelf, over een briljant spelinzicht. Dat zou allemaal niet zo erg zijn als dit allemaal niet gepaard zou gaan met een onvermoeibare drang dit met anderen te delen. Als oranje speelt kijken we altijd met een grote vriendengroep in het sportcafé bij ons in de buurt. Hij geeft dan continue commentaar op de voetballers; voorzetten worden te vroeg, te laat, of helemaal niet gegeven en spelers lijden knullig balverlies of lopen er juist te lang doelloos mee rond. Met de trainer is mijn broer het meestal ook al niet eens. Op de eerste plaats worden sowieso de verkeerde spelers al geselecteerd voor het toernooi en tijdens de wedstijden zijn er de foute wissels waar hij zich druk over maakt. Over ten onrechte gegeven buiten spel door de scheidsrechter kan hij de cafébezoekers tot diep in de nacht tot vervelens toe lastig vallen. En dat lastigvallen bedoel ik letterlijk. Ik kan me nachten herinneren dat ik hem naar huis probeerde te brengen en hij onderweg nog wildvreemde passanten aanklampte om over arbitraire missers beginnen. De commentator kan het bij hem ook al nooit goed doen. Er wordt vaak alleen gemeld wie  de bal aan zijn voeten heeft of dat er gescoord is en dat kan mijn broer zelf ook wel zien. Tijdens het WK van 2006 in Duitsland was het erger dan ooit; trainer van Basten deed het niet goed om van de spelers nog maar te zwijgen. Mijn broer eiste weer zo veel aandacht op dat mijn vrienden besloten een grap met hem uit te halen. Het Nederlands elftal had zich na twee gewonnen groepswedstijden geplaatst voor de volgende ronde. De derde groepswedstrijd tegen Argentinië ging dus nergens meer om. Hetzelfde gold voor Argentinië dus stonden er twee veredelde B- teams tegen over elkaar die avond. Toch was iedereen naar het sportcafé gekomen om de wedstrijd te zien. Meteen na de aftrap begon mijn broer te schreeuwen dat er geen geluid bij de tv beelden was. De cafébaas zei dat dat klopte en hij drukte hem een oranje microfoon in zijn handen met het dringende verzoek het commentaar bij de wedstrijd te verzorgen. We waren er van overtuigd dat negentig minuten praten zelfs voor hem hem teveel zou zijn. Natuurlijk hoopten we dat hij door deze confronterende ervaring zich voortaan wat terughoudender op zou stellen. De wedstrijd was bloedeloos. Er werden weinig kansen gecreëerd en er was nauwelijks activiteit in het zestienmetergebied maar mijn broer was een sensatie. Hij compenseerde het gebrek aan spektakel met vlijmscherp commentaar en pikante anekdotes. Verder begroette hij tussen het voetbal door de mensen die het café binnen kwamen en maakte hij schaamteloos reclame voor de computerzaak waar hij als assistent bedrijfsleider werkt. Het was hilarisch. Het ene moment had hij het er over dat beide teams georganiseerd verdedigden en het volgende moment gaf hij zijn mening over het laatste declaratieschandaal in de gemeente. Sinds die avond presenteert hij elke wedstrijd van oranje in het sportcafé en hij treedt sinds kort elke week een keer op als stand up comedian.